„FEN MO“ Klasičan kineski ples, Plesna akademija Peking,Vodeći koreograf: Ljeng Ćun

Preko 30 učesnika jedne od najprestižnijih plesnih škola u svetu, u živopisnim scenama prikazaće život pokretima kroz jedinstvenu formu estetike kineskog slikarstva.

18. januara, scena „Jovan Đorđević“ u 20h Srpsko narodno pozorište Novi Sad

Šta je ples FEN MO?

FEN MO je inspirisan izrekom „Ako slikar može dočarati pet boja samo korišćenjem mastila, smatramo da je uhvatio suštinu. Ali, ukoliko je slikarev um usmeren na tih pet boja, suština će mu izmaći“. Odlomak uzet iz Registra slikarstva svih dinastija Jan Juan Žanga iz dinastije Tang 618-907).

Plesači kroz svoje pokrete prikazuju jedinstvenu formu estetike kineskog slikarstva. Način na koji mastilo prodire kroz pirinčani papir i rasipa se na tamne ili svetle nijanse, vlažne ili suve, intenzivne ili zamućene, upravo je poput pokreta plesačevog tela: udisanje ili izdisanje, pokret ili mirovanje, otvoreno ili prikriveno, brzo ili sporo, u porastu ili opadanju.

Plesači u samom plesu koriste tradicionalne kineske elemente kao što su „dah“, štule, kosa, rukavi, mač, lepeza, suncobran. Takođe prenose osećanja kao što su: privrženost, izuzetnost, zaljubljenost, žaljenje, tuga, opuštenost i ljubav u kineskom duhovnom svetu, a koji su sastavni deo istorijskog i kulturnog pamćenja klasičnog kineskog duha na nove generacije.

Čin I : Buđenje

Prvi čin koristi disanje kao početak pokreta i zahteva promenu u vremenu i prostoru uz proročanske simbole. Igrači svojim pokretima počinju da stvaraju „oreole od vode i mastila“.

Čin II:Tok

Smatra se rimom plesa, igrači ulaze na scenu noseći „štule“. Kombinacijom pokreta i mirovanja i pozama sa nežnim pregibima, prikazuju se gracioznost i elegancija, kao kod razlivanja mastila, kao i uzvišenost života.

Čin III:Instinkt

Smatra se prirodom i dušom plesa, ovaj čin koristi dijalog između Džong Kuia (istrebitelja duhova u kineskoj mitologiji) i duha, tužno vijorenje, „vodenih rukava“ i prikaz „mača“ koji seče „kosu“, da bi se dozvala suština kineskog klasičnog duha.

Čin IV: Oslobađanje

Smatra se maštovitim delom plesa, u ovom činu plesači koriste vijorenje, „svilene haljine“ kao metaforu mastila za telo, te postepeno dočaravaju harmonične prizore ljudi i prirode (Usamljeno pecanje na reci prekrivenoj ledom i snegom, Planina sa koje odleću sve ptice, Dvoje ljubavnika pod jednim suncobranom).

Čin V: Oblik i bezobličnost

Ovaj čin se smatra umetničkim konceptom i krajem plesa. Kroz crnu i belu boju, uz pokret plisiranih sukanja, živopisno su prikazani praznine i večnost ljudskog života.

 

Lokacija: Srpsko narodno pozorište Novi Sad, scena Jovan Đorđević