Vojna krajina

Prilikom osvajanja na Balkanu, Turci vrše velike seobe Srba stočara u novoosvojene krajeve. Oni služe kao pomoćne trupe i uživaju određene povlastice. Na taj način nastaju turske vojne oblasti u Slavoniji, Baniji, Liki, Krbavi i na drugim mestima.

U Orahovici i Budimu nastaju pravoslavne episkopije. Srbi prelaze i u Hrvatsku, pa ih austrijske vlasti prihvataju kao graničare. Njihov broj stalno raste, pa im austrijski vladari 1538. godine daju prve povlastice. Austrija u tim krajevima stvara vojnu granicu, a 1580. godine dolazi do organizovanja Vojne krajine. Krajem 16. veka prelazak Srba u Hrvatsku i Slavoniju postaje sve masovnije. U austrijsko-turskom ratu, 1593-1606. godine, granica igra veoma značajnu ulogu.

Ratnici u Krajini moraju da učestvuju u ratovima protiv Turaka pod komandom svojih starešina. Upoznati sa turskim načinom ratovanja, oni onemogućavaju mnoge napade, upadaju na tursku teritoriju, odakle odvode svoje sunarodnike u Austriju. Krajišnici uživaju određena prava: biraju svoje knezove, porotnike i oficire; knezovi su birali vrhovnog kneza, a zemlja se nalazi u vlasništvu naroda. Njihova prava Austrija potvrđuje vlaškim statutima (1630. godine), ali ih njima obavezuje da ratuju i na drugim ratištima Evrope. Krajina postaje rezervoar vojne snage, koja se pod komandom nemačkih generala bori širom Evrope. Središte Vojne krajine za Hrvatsku postaje grad Karlovac (1579. godine), a za Slavoniju Varaždin. Krajina je izdvojena iz banske Hrvatske.

Krajem 16. veka turske trupe iz Bosne pripremaju napad na Hrvatsku i 1592. godine zauzimaju Bihać. Naredne godine bosanski paša napada Sisak, ali turska vojska trpi težak poraz. Ovaj događaj Evropa doživljava kao kraj turske moći. Iste godine počinje austrijsko-turski rat koji, ni jednoj, ni drugoj strani, ne donosi neke veće uspehe. Turski upadi u Hrvatsku i Slavoniju postepeno prestaju.