Kroz brda Alpe, preko uspona i nizbrdica, uz doline reka, biciklom po Francuskoj! Zvuči primamljivo za romantične duše, ali romantiku je zamenio znoj, napor i umor. Trka oko Francuske potiče iz 1903. godine, kada ju je organizovao časopis L'auto, čiji je direktor, Henry Degrange, i sam bio biciklista. Najpoznatija biciklistička trka na svetu prekinuta je samo za vreme svetskih ratova, jer je otpor nemačkom okupatoru francuski duh izrazio neprihvatanjem održavanja trke u vreme Drugog svetskog rata.

Ovaj veliki karavan i spektakl na dva točka ugodan je posmatračima i navijačima timova skrivenim pod hladom suncobrana, a za trkača je julsko sunce veoma vrelo. Tradicionalno, nakon svake etape, sumira se ukupan poredak i trenutno najbolji dobija žutu majicu, sa inicijallima H.D, u čast osnivača trke. Dodeljuju se i zelena, bela sa crvenim tačkama i bela majica; za najboljeg sprintera, penjača i mladog biciklistu.

Bicikli i trkači su evoluirali od davnina do danas, trka se vozila bicilkima sa jednom brzinom, pa sa više brzina, ali vozači su morali da stanu i sami, bez menjača, promene brzinu i prilagode svoju vožnju usponu ili nizbrdici. Trka kroz Francusku stigla je od nekadašnjih starih majstora pedala, koji su u toku trke običavali da pripale cigaretu, do današnjih depiliranih i sklonih dopingu. Doping je ono što ovu trku prati koliko i publika, česti su nastupi vozača koji svoju brzinu i veštinu zamenjuju supstancama nedozvoljenim etikom sportskog ponašanja.

Tour de France beleži i nekoliko smrtnih ishoda, uzrokavanih padom niz litice i srčanim udarom usled korišćenja amfetamina. Ova trka, sportsko propitivanje snage i volje, postavilo je nekoliko vozača na pijadestal biciklističke legende: Lance Armstrong (SAD), sedmostruki pobednik od 1999. do 2005. godine i petostruki pobednici Jacques Anquetil (Francuska), Eddy Merckx (Belgija); Bernard Hinault (Francuska), kao i Miguel Indurain (Španija), prvi koji je pobedio pet godina uzastupno.