Privreda Grada
Izdvajamo iz privrede
TVB doo - prodaja tepiha
Prodaja tepiha, kvalitetni jeftini tepisi od vune, persijski tepisi, mašinski tkani tepisi, podne obloge. Izdavanje proizvodnih hala.
Rajla - molerski radovi
Molerski i gipsarski radovi u građevinarstvu, renoviranje, adaptacija stambenog i poslovnog prostora, krečenje, keramika, izrada demit fasade, spušteni plafoni.Jupiter Tours - turistička agencija
Turistička agencija, turistička putovanja. Turistički aranžmani za letovanja, zimovanja, ekskurzije, kongresni turizam. Rezervacija avio karata.Život ljudi
Santomejci
Santomejci su domorodačko stanovništvo, koje naseljava područje ostrva Sveti Toma i Princip, u neposrednoj blizini zapadne obale Afričkog kontinenta. Santomejci pripadaju, pored još 30-ak naroda, grupi Niger-Kongoanskih naroda, a podgrupi Bantu. Njihov etnički sastav je u velikoj meri šarolik i obuhvata sledeće grupe: Mestici, Angolaresi (potomci Bantu robova, poreklom iz Angole), Forro (potomci oslobođenih robova), Servicais (gastarbajteri, poreklom iz Angole, Mozambika i Zelenortskih Otoka), Tongas (potomci servicaisa, koji su rođeni na otoku) i Evropljani, prvenstveno Portugalci.
Položaj naroda, tokom istorije je mahom obeležen robovlasništvom. Ostrva Sveti Toma i Princip su do 1975. godine bila portugalska kolonija. U najvećoj meri, ostrvo je iskorišćavano za proizvodnju kafe i kakaa. Mahom su portugalske belačke porodice naseljavale ova takozvana plodna polja, na portugalskom roças. Oni su gradili velike zgrade, razbacane po celoj površini ostrva, a koje su bile centri proizvodnje kafe i kakaa. U okolini ovih razvijenih, visokih, industrijskih zgrada bile su male, neugledne kolibe i kućice robova, koji su ustvari obavljali većinu poslova. Robovi su uglavnom dovođeni iz Angole, Mozambika i Zelenortskih ostrva.
Na Portugaliju je izvršen pritisak, krajem 19. veka, da ostrvo Sveti Toma i Princip oslobodi ropstva. Kao odgovor na ove pritiske, Portugalija je ponudila radnike po ugovoru. Zaposleni su bili primorani da potpišu ugovore koje nisu razumeli. Naravno, ovaj ugovor je omogućavao Portugalcima da raspolažu ljudima, kao da su robovi. Na primer, ukoliko bi neki radnik po ugovoru pokušao da pobegne sa imanja, bio bi žesto kažnjen, pri čemu bi mučenje takođe došlo u obzir kao zakonit način kažnjavanja. Pra tome, ugovor je ustvari bio samo fasada, koja je omogućavala Portugalcima da primenjuju robovlasnički sistem još mnogo godina. Tek 1975. godine, stanovnici Svetog Tome i Principa, postali su slobodni, a ostrvo nezavisno.
O Santomejcima
Prema popisu iz jula 2009. godine, na ostrvima Sveti Toma i Princip naseljeno je oko 212.600 Santomejaca. Od ukupne cifre, oko 48% su osobe mlađe od 14 godina, otprilike isti je procenat osoba između 15 i 64 godine, dok osobe starije od 65 godina čine samo 4% stanovništva. Prosečno, pripadnici ovog naroda, imaju po 6-oro dece, a žive oko 68 godina. Mahom su Hrišćanske veroispovesti – rimokatolici, protestanti i adventisti čine 90% vernika. Zvanični jezik im je portugalski.
Formalni brak između članova evangelističke hrišćanske crkve i članova elite je prihvaćen, ali muškarci vrlo često održavaju intimne odnose sa drugim ženama i izdržavaju više domaćinstava. Ono što je vrlo čudno, mnogi parovi žive u udruženim zajednicama. Među Santomejcima je sasvim prihvaćeno i uobičajeno da tokom mladalaštva imaju nekolicinu različitih partnera, kao i decu sa nekoliko različitih partnera. U udruženim domaćinstvima, brakovi su mnogo nestabilniji, jer i žene često upadaju u veze sa drugim muškarcima. Od očeva se očekuje da izdržavaju žena i deca. U ruralnim predelima poligamija nije dozvoljena, ali se i tamo javlja.
Kultura naroda
Kultura Santomejaca predstavlja kombinaciju Afričkih i Portugalskih uticaja. Santomejci nemaju sopstvenu pozorišnu grupu, tako da uglavnom Nacionalna pozorišna trupa nastupa u njihovim pozorištima. Obzirom na mali budžet koji vlada odvaja za ovakve prigode, broj nastupa je izuzetno mali. Oko 85% populacije je pismeno, nešto više muškaraca nego žena. Uglavnom su među pismenim osobama, koje umeju da čitaju i pišu, osobe preko 15 godina.
Poezija Santomejaca predstavlja visoko razvijeni vid literarnog izražavanja. Francisco Tenreiro i Alda Graça do Espiritu Santo su najizdavanije poete. Vrlo često su teme u poeziji nacionalna istorija i istorijski događaji. Među najpoznatijim piscima narodnih priča, izdvaja se Tomas Ribas.
Igra i različiti oblici izvođenja su visoko poštovani. Danço Congo i Tchiloli predstavljaju kombinaciju muzike, igre i glume. Oni su ustvari dramatizacija portugalskih dela iz šesnaestog veka. Njih izvode maskirani izvođači, obučeni u šarene nošnje, praćeni profesionalnim igračima i zvucima bubnjeva i flauta. Drugi plesovi, koji uključuju plesne oblike pwita i bulaweh, izvode posebne plesne grupe. Stariji, ozbiljniji plesovi, kao što su ussua i socopé se retko kad izvode.
Na Portugaliju je izvršen pritisak, krajem 19. veka, da ostrvo Sveti Toma i Princip oslobodi ropstva. Kao odgovor na ove pritiske, Portugalija je ponudila radnike po ugovoru. Zaposleni su bili primorani da potpišu ugovore koje nisu razumeli. Naravno, ovaj ugovor je omogućavao Portugalcima da raspolažu ljudima, kao da su robovi. Na primer, ukoliko bi neki radnik po ugovoru pokušao da pobegne sa imanja, bio bi žesto kažnjen, pri čemu bi mučenje takođe došlo u obzir kao zakonit način kažnjavanja. Pra tome, ugovor je ustvari bio samo fasada, koja je omogućavala Portugalcima da primenjuju robovlasnički sistem još mnogo godina. Tek 1975. godine, stanovnici Svetog Tome i Principa, postali su slobodni, a ostrvo nezavisno.
O Santomejcima
Prema popisu iz jula 2009. godine, na ostrvima Sveti Toma i Princip naseljeno je oko 212.600 Santomejaca. Od ukupne cifre, oko 48% su osobe mlađe od 14 godina, otprilike isti je procenat osoba između 15 i 64 godine, dok osobe starije od 65 godina čine samo 4% stanovništva. Prosečno, pripadnici ovog naroda, imaju po 6-oro dece, a žive oko 68 godina. Mahom su Hrišćanske veroispovesti – rimokatolici, protestanti i adventisti čine 90% vernika. Zvanični jezik im je portugalski.
Formalni brak između članova evangelističke hrišćanske crkve i članova elite je prihvaćen, ali muškarci vrlo često održavaju intimne odnose sa drugim ženama i izdržavaju više domaćinstava. Ono što je vrlo čudno, mnogi parovi žive u udruženim zajednicama. Među Santomejcima je sasvim prihvaćeno i uobičajeno da tokom mladalaštva imaju nekolicinu različitih partnera, kao i decu sa nekoliko različitih partnera. U udruženim domaćinstvima, brakovi su mnogo nestabilniji, jer i žene često upadaju u veze sa drugim muškarcima. Od očeva se očekuje da izdržavaju žena i deca. U ruralnim predelima poligamija nije dozvoljena, ali se i tamo javlja.
Kultura naroda
Kultura Santomejaca predstavlja kombinaciju Afričkih i Portugalskih uticaja. Santomejci nemaju sopstvenu pozorišnu grupu, tako da uglavnom Nacionalna pozorišna trupa nastupa u njihovim pozorištima. Obzirom na mali budžet koji vlada odvaja za ovakve prigode, broj nastupa je izuzetno mali. Oko 85% populacije je pismeno, nešto više muškaraca nego žena. Uglavnom su među pismenim osobama, koje umeju da čitaju i pišu, osobe preko 15 godina.
Poezija Santomejaca predstavlja visoko razvijeni vid literarnog izražavanja. Francisco Tenreiro i Alda Graça do Espiritu Santo su najizdavanije poete. Vrlo često su teme u poeziji nacionalna istorija i istorijski događaji. Među najpoznatijim piscima narodnih priča, izdvaja se Tomas Ribas.
Igra i različiti oblici izvođenja su visoko poštovani. Danço Congo i Tchiloli predstavljaju kombinaciju muzike, igre i glume. Oni su ustvari dramatizacija portugalskih dela iz šesnaestog veka. Njih izvode maskirani izvođači, obučeni u šarene nošnje, praćeni profesionalnim igračima i zvucima bubnjeva i flauta. Drugi plesovi, koji uključuju plesne oblike pwita i bulaweh, izvode posebne plesne grupe. Stariji, ozbiljniji plesovi, kao što su ussua i socopé se retko kad izvode.