Privreda Grada
Izdvajamo iz privrede
Narodni univerzitet Božidar Adžija
Neformalno obrazovanje za decu i odrasle, škola stranih jezika, računara, lepote, glume, zanatski kursevi, priprema za prijemne ispite. Lakše do posla.
Zeleno Zvono - prenoćište
Prenoćište, udoban i kvalitetan smeštaj u Novom Sadu, za Vaš kraći ili duži boravak, uz pun komfor po pristupačnim cenama i blizinu svih gradskih dešavanja.Flesh dostava - dostava na kućnu adresu
Najbrža kućna dostava u Novom Sadu, od 00 do 24h. Dostava lekova, hrane, pića, cveća, paketa, kancelarijskog materijala. Dostave za firme, restorane, cvećare.Upoznajte Srbiju
Dvorac Kapetanovo, spomenik kulture Srbije
Većina naših ljudi bi pretpostavila da dvorci i letnjikovci nisu deo srpske istorije i arhitekture. Međutim, samo Vojvodina u svom naručju neguje 67 dvoraca, od kojih je, do sada, služba zaštite spmenika kulture čak 28 evidentirala kao kulturna dobra Srbije. Četiri od njih imaju status spomenika kulture od izuzetnog značaja, a 21 dvorac je kategorisan kao spomenik od velikog značaja.
Dvorci i letnjikovci u Vojvodini većinom su građeni tokom XVIII, XIX i početkom XX veka. Prostrana veleposednička imanja i salaši bili su plodno tlo za nicanje ovih velelepnih građevina. Neretko su i u većim naseljenim mestima izrastale ovakve građevine koje su odlikovali građevinski stilovi prelaznog perioda od baroka do klasicizma. Bili su odraz bogatstva, značaja i plemićkog statusa njihovog vlasnika. Nakon Drugog svetskog rata, oni su prelazili iz ruke u ruku, tako da o njihovom nekadašnjem sjaju danas svedoče samo priče koje se prenose sa kolena na koleno i poneka stara razglednica. Nekolicina je renovirana, dok preostali čekaju da se probudi njihova srećna zvezda i odredi njihov titular, kako bi se pojavili na listi građevina za ulaganje i bili napokon renovirani. Obzirom da predstavljaju jedinstveno nasleđe, kojim retko koja država može da se pohvali, u Vojvodini je pokrenuta akcija kako bi se što više sačuvali i zaštitili od zuba vremena koji ih lagano nagriza.
Dvorac Kapetanovo nalazi se na ataru u blizini omalenog vojvođanskog mesta pod imenom Stari Lec. Sagradio ga je 1904. godine ondašnji župan Botka Bela. Ime je dobio prema poslednjem predratnom vlasniku Milanu Kapetanovu. On ga je dobio ženidbom za ćerku bogataša Franca Maja, koji ga je kupio ćerki za miraz, na licitaciji 1938. godine. Završetkom Drugog svetskog rata, Zakonom o nacionalizaciji, dvorac mu je oduzet.
Inspiracija za koncepciju zgrade bili su srednjevekovni zamci. Građen je u duhu izrazite neogotičke arhitektonske koncepcije. Odlikuju ga skladne proporcije i u potpunosti je u skladu sa romantičarskim predstavama o tipu i obliku objekata ove namene iz tog vremena. Prizemlje je rađeno kao imitacija četvrtastih kamenih blokova sa izuzetno naglašenom i isturenom soklom. Fasada prvog sprata i kule je glatko omalterisana, a otvori imaju profilisan pervaz koji se završava prelomljenim lukom. Svi prozori završavaju se polulučno, dok na spratu imaju oštro prelomljen gotski luk. Dvorac je nekada okruživao uređeni park sa fontanom.
Sa tri strane dvorca nalaze se visoki zabati, koji se izdižu iznad krovova, a koji imaju stepenaste ivice i ističu centralni rizalit i ulazni trem. Na četvrtoj fasadi nalazi se visoka četvrtasta kula sa konzolama i isturenim, nazubljenim završetkom, odnosno cik-cak zidom. Sagrađena je u tom stilu kako bi imitirala srednjevekovne dvorce. Glavnu ulaznu fasadu ukrašava centralni rizalit sa naglašenim lažnim zabatom koji se stepenasto završava. Pilastri se ponavljaju na svim uglovima zgrade.
Za svaki dvorac vezana je barem jedna legenda. Legenda koja se vezuje za dvorac Kapetanovo tragična je i mistična. Te davne 1938. godine, vlasnik zamka, Botka Bela je bankrotirao. Kao da to nije bilo dovoljno, zadesila ga je još jedna nesreća. Skrhana gubitkom zamka, njegova žena se polila benzinom i zapalila. Kažu da od nje nije ostalo ništa, pa čak ni pepeo. Ostao je samo pramen plave kose, koji je poput vela smrti dugo obletao oko zamka.
Tog avgusta, te kobne 1938. godine, nebom su se svake noći pojavljivale zvezde repatice, koje su podsećale na tužni događaj. Kako legenda kaže, svakog drugog avgusta, na svetog Iliju, u jednoj od soba se pojavljuje senka žene sa dugom plavom kosom čiji se pogled gubi u banatskoj ravnici. I danas se, navodno, kada kosci kose travu oko zamka, umesto trave ponekad na njihovoj kosi i grabljama nađe pramen plave kose.
Dvorac Kapetanovo je upisan u Registar spomenika kulture. Pre 4 godine ovaj spomenik kulture Srbije je renoviran, kada je pretvoren u hotel sa restoranom.
Dvorci i letnjikovci u Vojvodini većinom su građeni tokom XVIII, XIX i početkom XX veka. Prostrana veleposednička imanja i salaši bili su plodno tlo za nicanje ovih velelepnih građevina. Neretko su i u većim naseljenim mestima izrastale ovakve građevine koje su odlikovali građevinski stilovi prelaznog perioda od baroka do klasicizma. Bili su odraz bogatstva, značaja i plemićkog statusa njihovog vlasnika. Nakon Drugog svetskog rata, oni su prelazili iz ruke u ruku, tako da o njihovom nekadašnjem sjaju danas svedoče samo priče koje se prenose sa kolena na koleno i poneka stara razglednica. Nekolicina je renovirana, dok preostali čekaju da se probudi njihova srećna zvezda i odredi njihov titular, kako bi se pojavili na listi građevina za ulaganje i bili napokon renovirani. Obzirom da predstavljaju jedinstveno nasleđe, kojim retko koja država može da se pohvali, u Vojvodini je pokrenuta akcija kako bi se što više sačuvali i zaštitili od zuba vremena koji ih lagano nagriza.
Dvorac Kapetanovo nalazi se na ataru u blizini omalenog vojvođanskog mesta pod imenom Stari Lec. Sagradio ga je 1904. godine ondašnji župan Botka Bela. Ime je dobio prema poslednjem predratnom vlasniku Milanu Kapetanovu. On ga je dobio ženidbom za ćerku bogataša Franca Maja, koji ga je kupio ćerki za miraz, na licitaciji 1938. godine. Završetkom Drugog svetskog rata, Zakonom o nacionalizaciji, dvorac mu je oduzet.
Inspiracija za koncepciju zgrade bili su srednjevekovni zamci. Građen je u duhu izrazite neogotičke arhitektonske koncepcije. Odlikuju ga skladne proporcije i u potpunosti je u skladu sa romantičarskim predstavama o tipu i obliku objekata ove namene iz tog vremena. Prizemlje je rađeno kao imitacija četvrtastih kamenih blokova sa izuzetno naglašenom i isturenom soklom. Fasada prvog sprata i kule je glatko omalterisana, a otvori imaju profilisan pervaz koji se završava prelomljenim lukom. Svi prozori završavaju se polulučno, dok na spratu imaju oštro prelomljen gotski luk. Dvorac je nekada okruživao uređeni park sa fontanom.
Sa tri strane dvorca nalaze se visoki zabati, koji se izdižu iznad krovova, a koji imaju stepenaste ivice i ističu centralni rizalit i ulazni trem. Na četvrtoj fasadi nalazi se visoka četvrtasta kula sa konzolama i isturenim, nazubljenim završetkom, odnosno cik-cak zidom. Sagrađena je u tom stilu kako bi imitirala srednjevekovne dvorce. Glavnu ulaznu fasadu ukrašava centralni rizalit sa naglašenim lažnim zabatom koji se stepenasto završava. Pilastri se ponavljaju na svim uglovima zgrade.
Za svaki dvorac vezana je barem jedna legenda. Legenda koja se vezuje za dvorac Kapetanovo tragična je i mistična. Te davne 1938. godine, vlasnik zamka, Botka Bela je bankrotirao. Kao da to nije bilo dovoljno, zadesila ga je još jedna nesreća. Skrhana gubitkom zamka, njegova žena se polila benzinom i zapalila. Kažu da od nje nije ostalo ništa, pa čak ni pepeo. Ostao je samo pramen plave kose, koji je poput vela smrti dugo obletao oko zamka.
Tog avgusta, te kobne 1938. godine, nebom su se svake noći pojavljivale zvezde repatice, koje su podsećale na tužni događaj. Kako legenda kaže, svakog drugog avgusta, na svetog Iliju, u jednoj od soba se pojavljuje senka žene sa dugom plavom kosom čiji se pogled gubi u banatskoj ravnici. I danas se, navodno, kada kosci kose travu oko zamka, umesto trave ponekad na njihovoj kosi i grabljama nađe pramen plave kose.
Dvorac Kapetanovo je upisan u Registar spomenika kulture. Pre 4 godine ovaj spomenik kulture Srbije je renoviran, kada je pretvoren u hotel sa restoranom.